Toen Multi-Sport me vroeg om een maandelijkse column te gaan maken dwaalden mijn gedachten meteen af naar Ben van der Meer. Jongere luisteraars zegt zijn naam misschien niets, oudere juist wél.
Ben was de eminence grise van de regionale sportjournalistiek en radiocolumnist bij dit sportprogramma. Tot op hoge leeftijd trok bij per openbaar vervoer, of getransporteerd door voetbalvrienden, naar de streekvoetbalclubs om daar verslag van wedstrijden te doen. De verhalen lazen we terug in de IJssel- en Lekstreek, toevallig de krant waar ik in de jaren tachtig als opvolger van Ben van der Meer werd binnengehaald.
Het regionale weekblad verscheen destijds nog in twee edities, op dinsdag en vrijdag. Ben vulde er tientallen jaren de sportpagina's. Op vrijdag verschenen zijn voorbeschouwingen, op dinsdag de wedstrijdverslagen. Het waren plechtig geschreven stukken, voorzien van een barokke zinsopbouw en soms een strenge terechtwijzing naar spelers die over de schreef waren gegaan of arbiters die zich beter aan de spelregels moesten houden.
Pasgeleden sprak ik op de tribune bij vv Capelle een veertiger die me vroeg voor welke krant ik werkte. ‘Ah de IJssel- en Lekstreek', reageerde hij met een gelukzalige glimlach. ‘Ik las vroeger altijd de stukjes van Ben van der Meer. Was mooi meneer. Zulke kwaliteit maken ze tegenwoordig niet meer.' Daar was ik lekker mee.