Beste luisteraar, na jaren van stilte heb ik besloten om u eens in de maand te voorzien van een gesproken column, waarin ik diverse aspecten van de sport zal belichten. Mijn eerste bijdrage begin ik met het item clubliefde in het kader van, wie het meeste biedt, krijgt mij.
Op het scheiden van de markt werden er op 1 september nog enige blits transfers afgesloten in Engeland. De twee meest opvallende waren die van Berbatov van Tottenham Hotspur naar Manchester United en die van Robinho van Real Madrid naar Manchester City. Vooral de bedragen, die hiermede gemoeid waren, rezen de pan uit. Respectievelijk 39 en 40 miljoen euro waren de transfersommen. Manchester City, toch geen toonaangevende club werd onlangs overgenomen door een familie Al-Nahyan uit de Verenigde Arabische Republiek. Deze familie wilde daarmee de heer Abramovitsch overtroeven, die ooit Chelsea een kapitaalinjectie gaf van 800 miljoen euro. Salarissen gaan in de toekomst bij City een hoogte halen van 260.000 euro per week om topspelers binnen te halen. Zoals reeds vele jaren is de voetbalwereld ontwricht door deze excessen, waarbij enig gevoel van clubliefde ontbreekt. De ene week speel je voor club A, de andere week voor club B. Als fervente NAC-supporter overkwam mij hetzelfde met zo ongeveer de laatste echte Bredase speler Ronnie Stam. De eerste wedstrijd van de competitie nog spelend voor NAC, de volgende wedstrijd afgelopen zaterdag bij FC Twente. Straks tijdens de winterstop komt de volgende golf en zullen spelers, die goed presteren verhuizen naar clubs, die wat minder uit de verf kwamen en versterkingen zoeken of naar rijke clubs in het buitenland.
Het is logisch, dat door de aantrekkingskracht van het grote geld de clubliefde een ondergeschoven kindje is geworden. Ook in het amateurvoetbal, weliswaar op bescheidener schaal vinden er elk jaar grote volksverhuizingen plaats, waarbij de zogenaamde "broodvoetballers" jaarlijks verhuizen naar die club, die het meeste biedt. Sponsoren bekostigen deze transacties, waarbij het risico bestaat, dat wanneer een sponsor zich terugtrekt het grootste deel van het elftal wegloopt, zeker bij clubs, die afhankelijk zijn van één sponsor. Het risico hierbij is, dat de eigen jeugd niet voldoende door kan stromen en afhaakt. En juist van de jeugd moet in de toekomst het Nederlandse voetbal kunnen bouwen, want het aantal buitenlanders per club rijst ook de pan uit en daar dit geen toppers kunnen zijn, omdat wij in Nederland niet zo veel betalen zullen de clubs in de toekomst Europees steeds meer gaan afhaken.
Ruim twee weken hebben we kunnen genieten van de Olympische Spelen. Zeer uitgebreid heeft men via de televisie urenlang kunnen genieten van vreugde en verdriet bij de deelnemers. Ademloos volgden wij thuis de prestaties van onze landgenoten en konden kennis maken met sporten, die anders nauwelijks aandacht krijgen op televisie. Op dit moment zijn er weer Olympische Spelen, maar dan voor gehandicapten. Op de Nederlandse televisie wordt er gemiddeld per dag een half uur aan besteed. Schande moet ik zeggen, want op bijvoorbeeld Duitse zenders en Eurosport kan men uren lang live beelden zien. Ik ben erg onder de indruk gekomen van wat ik gezien heb. Deze sporters verdienen meer aandacht, want hun prestaties zijn vele malen groter, dan van de valide sporter. Wat voor een inspanningen hebben deze sporters niet moeten verrichten om tot hun prestaties te komen. Soms lijkt het zielig, maar juist het bedrijven van sport zorgt voor een invulling van het dagelijks leven van een invalide sporter. Ook de vreugde, die afstraalt van hun gezichten is indrukwekkend een medaille is een erkenning van jarenlange inspanning. Voor China waren deze Paralympische Spelen heel bijzonder. Tot nu toe had men nauwelijks aandacht voor de gehandicapte mens, maar door deze spelen is er ook in dat land een cultuur aan het ontstaan, waarbij deze bevolkingsgroep meer voor vol wordt aangezien. Ik hoorde, dat er bij het Nederlandse zit volleybal team dames waren, die hun baan hadden opgezegd om ook optimaal te kunnen presteren. Daarom nogmaals de opmerking, dat er in Nederland meer aandacht had moeten worden besteed aan deze 14 dagen Paralympische spelen.
In mijn tocht langs allerlei websites komen ik steeds opnieuw weer de roep van de clubs tegen om toch maar vooral bijtijds de contributie te betalen. Dat deze contributie een echt probleem is blijkt ook wel uit het feit dat dreigementen niet te mogen spelen weinig tot niets uithalen. Zouden spelers dan niet beseffen hoe ze de clubs in de problemen brengen door niet of te laat betalen. Veldhuur, gas en licht, trainers, kantine inkopen. Iedere club heeft zo zijn zaken die vooraf gefinancierd moeten worden en dat gaat een tijd goed. Steeds meer clubs moeten fuseren en steeds meer clubs verdwijnen zelfs uit het amateurvoetbal. Eeuwig zonde natuurlijk omdat er niet alleen gerenommeerde clubs bij zitten maar ook het levenswerk van mensen. Om maar niet te spreken over de mensen die ongelooflijk veel van hun club houden. Dit moet toch anders kunnen denken wij, een oproep om de contributie via automatische incasso te innen leidt iets tot verbeteringen, echter gezien het aantal websites dat nog steeds achterstanden meldt, kan en moet dit beter.
Sinds twee seizoen is er een nieuw aandachtspunt bijgekomen, de spelerspassen. Als je van club verhuist, moet er een nieuwe spelerspas worden aangevraagd en om deze rechtsgeldig te maken is er een goed gelijkende pasfoto nodig. Inmiddels zijn er complete commissies nodig die als een soort jagers op pasfotoinleververzuimers (ja ja, een nieuw woord) jagen om toch maar vooral complete elftallen die enkel "legale" spelers bevatten uit te kunnen zenden naar alle wedstrijden. De zorgen van de clubs worden alleen maar groter, niet op komen dagen of het opstellen van niet gerechtigde spelers levert tenslotte ook weer geldboetes op. Het lijkt wel een kip - ei situatie waar op dit moment vele clubs niet uit lijken te komen. De oplossing??? Simpel. Laat iedere speler zijn eigen verantwoordelijkheid pakken en ervoor zorgen dat zijn club niet in de problemen komt. Kleine moeite groot plezier. Als je een gemiddelde contributie omrekent naar een bedrag per training/wedstrijd dan kom je op een biertje per training uit voor wat betreft de kosten. Het moet toch mogelijk zijn dat voor je club op te brengen? En mocht een speler nog steeds niet betalen, dan de pas opbergen achter slot en grendel tot er betaald is, misschien wel te nadele van het elftal, maar consequent doorgevoerd levert dit ongetwijfeld resultaat op.
Tot de volgende keer!